مقالههای برچسب «یادگیری انگلیسی».
یک انیمیشن باز میکنی، شخصیتها آنقدر تند حرف میزنند که حتی کلمات آشنا هم از دستت در میروند. فردا یک انیمیشن دیگر میبینی، همهچیز آهسته و واضح است، انگار مخصوص تو ساخته شده. این تفاوت تصادفی نیست؛ سرعت گفتار، بسته به نوع انیمیشن و مخاطبش، واقعاً فرق میکند — و شناختن این تفاوت، به انتخاب محتوای مناسب سطح تو کمک زیادی میکند.
یک فیلم انگلیسی میگذاری، زیرنویس فارسی هم روشن است. یک نفر به تو گفته «اگر میخواهی انگلیسی یاد بگیری، زیرنویس فارسی را خاموش کن، وگرنه فقط فیلم فارسی میبینی با صدای انگلیسی». این توصیه را احتمالاً چندبار شنیدهای و شاید حتی امتحانش کردهای؛ نتیجهاش این بوده که نصف دیالوگها را نفهمیدی و بعد از ده دقیقه حوصلهات سر رفته.
یک کتاب آموزش تلفظ باز کردهای، پر از نمادهای آوایی عجیب مثل /ʃ/ و /θ/، و توضیحاتی دربارهٔ اینکه زبانت باید کجای دهانت باشد. چند صفحه جلو میروی، اما وقتی میخواهی واقعاً یک کلمه را تلفظ کنی، هنوز مطمئن نیستی درست گفتهای یا نه. کتاب میتواند قانون بدهد، اما نمیتواند صدایی که باید تقلید کنی را واقعاً به تو بشنواند.
معنی کلمهٔ postpone (به تعویق انداختن) را میدانی. اگر کسی از تو بپرسد یعنی چه، بیدرنگ جواب میدهی: «یعنی عقب انداختن». اما وقتی میخواهی در یک جمله بگویی جلسه را عقب انداختهای، مکث میکنی. یا delay بگویم بهتر است؟ یا reschedule؟ یا همان postpone خودش با چه فعل کمکی میآید؟ همان کلمهای که چند ثانیه پیش با اطمینان معنیاش را گفتی، حالا در دهانت گیر کرده.
میخواهی بگویی «او به من گفت که دیر میآید». مطمئن نیستی باید بگویی he said me یا he told me یا شاید he spoke me. هر چهار کلمه — say، tell، speak، talk — به فارسی میشوند «گفتن»، اما در انگلیسی هرکدام قاعدهٔ خودشان را دارند و اشتباه گرفتنشان یکی از رایجترین خطاهای زبانآموزهاست.
یک نفر میگوید I saw a movie last night، یکی دیگر میگوید I watched a movie last night. هر دو دربارهٔ همان کار صحبت میکنند، اما آیا واقعاً فرقی دارند؟ و کلمهٔ سوم، look، کجای این ماجرا قرار میگیرد؟ هر سه کلمه به فارسی میشوند «دیدن» یا «نگاهکردن»، اما هرکدام زاویهٔ متفاوتی از همان عمل را نشان میدهند.